آبی فیروزه‌ای

باران توسل 

تازه به خیابان اصلی تجمعات رسیده بودم که نم باران شروع شد. قطره قطره روی شیشه‌های ماشین که می‌افتاد حضورش بیشتر حس می‌شد، وقتی نور زرد چراغ‌ها را چند برابر می‌کرد. نوای « یا وجیه عندالله…» دعای توسل مثل عطر خاک نم خورده هوای خیابان را پر کرده بود. روی صندلی پلاستیکی که قطرهای باران جا خوش کرده بودند نشستم. چشمانم روی چترهایی بازی افتاد که قطرات آب رویش سرسره بازی می‌کردند. پلک‌هایم را بستم و صورتم را به آسمان گرفتم. چند قطره روی صورتم افتاد و چندتایی هم روی چادرم. دوباره گوش کردم مداح به «یا فاطمه الزهرا…» رسیده بود. دست‌هایم را بالا بردم. نم باران تمام دستم را خیس کرده بود. شمیم «یا قره عین الرسول» خود را روی گونه‌هایم می‌کشید. به جمعیتی که در اطراف نشسته بودند که نگاه کردم لب‌ها با «یا وجیهة عندالله » تکان می‌خورد. دست‌هایم را به سوی درهای باز آسمان بالا بردم و به دعاهایی که به آسمان می‌بارید. گوش کردم و یک صدا با مردان و زنانی که کنارم نشسته بودند زمزمه کردم:« یا وجیهة عندالله، اشفعی لنا عندالله…»