تازه به خیابان اصلی تجمعات رسیده بودم که نم باران شروع شد. قطره قطره روی شیشه‌های ماشین که می‌افتاد حضورش بیشتر حس می‌شد، وقتی نور زرد چراغ‌ها را چند برابر می‌کرد. نوای « یا وجیه عندالله…» دعای توسل مثل عطر خاک نم خورده هوای خیابان را پر کرده بود. روی صندلی پلاستیکی که قطرهای باران جا خوش کرده بودند نشستم. چشمانم روی چترهایی بازی افتاد که قطرات آب رویش سرسره بازی می‌کردند. پلک‌هایم را بستم و صورتم را به آسمان گرفتم. چند قطره روی صورتم افتاد و چندتایی هم روی چادرم. دوباره گوش کردم مداح به «یا فاطمه الزهرا…» رسیده بود. دست‌هایم را بالا بردم. نم باران تمام دستم را خیس کرده بود. شمیم «یا قره عین الرسول» خود را روی گونه‌هایم می‌کشید. به جمعیتی که در اطراف نشسته بودند که نگاه کردم لب‌ها با «یا وجیهة عندالله » تکان می‌خورد. دست‌هایم را به سوی درهای باز آسمان بالا بردم و به دعاهایی که به آسمان می‌بارید. گوش کردم و یک صدا با مردان و زنانی که کنارم نشسته بودند زمزمه کردم:« یا وجیهة عندالله، اشفعی لنا عندالله…»

هر شب ابتدای خیابان از ماشین پیاده می‌شوم و قدم‌زنان به سمت محل تجمعات می‌روم. نگاه به چهره‌ی مردمی که گوشه‌وکنار خیابان نشسته‌اند، دلم را گرم می‌کند. یک آن چیزی به ذهنم می‌رسد و تصمیمی می‌گیرم؛ به جای ایستادن روبه‌روی سن، امشب کمی قدم بزنم و حال و هوای مردم طرف دیگر تجمعات شبانه را ببینم. از میان جمعیت که دور می‌شوم، خیابان قرق بچه‌ها می‌شود برای دویدن، اسکیت‌بازی و پرچم چرخاندن.

تماشای این صحنه، مرا به صحن و سرای آقا علی بن موسی الرضا (ع) می‌برد؛ به کودکانی که در گوشه‌وکنار حرم بازی می‌کردند.

عطر اسپند زغالی و چایخانه‌ای به سبک چایخانه‌ی حرم آقا، دلم را بیشتر هوایی می‌کند.

به زحمت روی سکوی مقابل چایخانه، جایی برای نشستن پیدا می‌کنم. می‌نشینم به تماشا و غرق در یاد آقا امام رضا (ع) می‌شوم. سماورهای بزرگ بخار می‌کنند و استکان‌ها مدام پر، خالی و شسته می‌شوند.

به خادم‌ها نگاه می‌کنم؛ روحانی، کاسب، جوان و حتی کودکان ۱۰، ۱۲ ساله کنار هم به مردم خدمت می‌کنند؛ درست مانند خادمین حرم آقا.

چشمانم را می‌بندم و دل می‌دهم به آهنگ برخورد استکان‌ها و طنین صلوات.

دلم بدجور هوایی چای حرم می‌کند. بلند می‌شوم و استکان چایی برمی‌دارم؛ داغ داغ است، اما سر می‌کشم. صلواتی می‌فرستم، رو به مشهد سلامی می‌دهم و از ته دل می‌گویم: «ان‌شاءالله به زودی همه با هم زائر حرم آقا بشیم…»

زیر لب صلواتی فرستادم و به صلوات شمار چشم انداختم، دوباره نیت‌ام را مرور کردم:« همه‌ی صلوات‌های که تو تجمعات می‌فرستم، اول نذر سلامتی و ظهور آقا امام زمان علیه السلام، دوم سلامتی رهبر عزیزم و تمام مدافعان کشورم، سوم نابودی دشمنان ایران و قصاص قاتل رهبر شهیدم.»

سرم را بالا بردم. عطر گلاب قطره قطره روی سر مردم می‌ریخت. نفس عمیقی کشیدم. در این هنگام گوشه‌ی پرچم مشکی «یاحسین» روی صورتم نشست. لحظه‌ای چشمانم را بستم و با خود زمزمه کردم «یا حسین».

پرچم از میان زنان و مردان که در خیابان بین‌الحرمین اسلامشهر نشسته بودند پیش می‌رفت. وقتی مقابل سن رسید، چرخید. پرچم‌های ایران، پرچم‌های سرخ خون‌خواهی رهبر شهید و پرچم حزب‌الله لبنان برخواستند. جاذبه‌ی «آقا اباعبدالله الحسین علیه السلام» همه را به سوی خود می‌کشد. چه صحنه‌ی تماشایی بود، حسین علیه السلام در اوج بود و همه به سوی او می‌رفتند.

 دلم می‌خواست دست دراز کنم و پرچم را در آغوش بگیرم.

این صحنه معنی حقیقی سخن «حسین مصباح الهدی و سفینه النجاة» بود، یعنی حسین در پیش باشد و همه به سوی او حرکت کنند.

چشمانم از سرخی نامش جدا نمی‌شد، حتی وقتی دوباره از کنارم گذشت و گوشه‌ی پرچم روی صورتم نشست. نفس عمیقی کشیدم، هنوز بوی گلاب روی سر مردم می‌بارید.

موهایش را خرگوشی بسته بود. موهای نازک و طلایی رنگ. با چشمان آبی رنگش نگاهم کرد و لب‌های صورتی براقش کش آمد. دوید و پشت چادر مادرش قایم شد. دیگر فراموش کرده بودم به صحبت‌های سخنران گوش کنم. چشمانم به دنبال دختر مو طلایی می‌رفت. فکر کنم چهار، پنج سال بیشتر نداشت. از میان صف جمعیت می‌دوید. گاهی از مقابل چشمانم ناپدید می‌شد و بعد مانند ماه از پشت ابر بیرون می‌آمد. کفش‌های کتانی سفیدش را به زمین می‌کوبید و بلند می‌خندید. می‌چرخید و کاپشن صورتی رنگش مانند غنچه‌ی گل باز می‌شد.

محو تماشای دختر بودم که ضربه‌ای به شانه‌ام خورد. وقتی برگشتم پسرم کنارم ایستاده بود:« مامان حواست کجاست؟

کجا رو نگاه می‌کنی؟»

با سر به صف جلو اشاره کردم:« ببین اون دختر کاپشن صورتی چقدر خوشگله. لپ‌هاش گرد و سفیده، مثل عروسک.»

روی پنجه پا بلند شد تا از بین جمعیت دختری را که گفته بودم ببیند. چند لحظه‌ی بعد گفت:« مامان این که کاپشنش صورتی نیست.»

وقتی دختر دوباره روبه‌رویم ایستاد، تازه متوجه شدم. پسرم راست می‌گفت، کاپشنی که به تن دختر پنج ساله بود، رنگ نارنجی داشت. خودم از این اشتباه متعجب شدم.کلمه‌ی کاپشن صورتی چطور بر زبانم جاری شد؟

در ذهنم به دنبال دلیل می‌گشتم به دنبال یک کاپشن صورتی. انتظارم خیلی طولانی نشد و من دختری با کاپشن صورتی را به یاد آوردم و دختری با لباس صورتی و در آخر رنگ صورتی یک موشک را.

نمی‌دانستم انقدر رنگ صورتی در حافظه‌ام وجود دارد، نه تنها در ذهن من، بلکه در حافظه‌ی جمعی مردم کشورم.

دختر کاپشن نارنجی هنوز می‌دوید و می‌خندید، شاید او هم یک رنگ صورتی برای خودش داشته باشد.

دوم یا سوم راهنمایی بودم و نوبت بعدازظهر به مدرسه می‌رفتم. خیلی مقید بودم که حتما نمازم را قبل از قضا شدن بخوانم. زنگ‌ تفریح به نماز خانه مدرسه می‌رفتم و نماز می‌خواندم. آن سال وقتی معلم ریاضی سر کلاس ما آمد اول از همه اتمام حجت کرد و گفت:« اگه کسی بره نماز و بعد از من بیاد سر کلاس، باید تا آخر زنگ بیرون بمونه. برای فرار کردن از درس نماز می‌خونید.»

آن روز گذشت و جلسه‌ی بعد درس ریاضی وقتی زنگ تفریح تمام شد با خودم گفتم:« هنوز وقت هست. زود نماز عصر رو هم می‌خونم و می‌رم سرکلاس.»

اما وقتی به در کلاس رسیدم. معلم داخل کلاس بود. تا چشمش به من افتاد گفت:« رفته بودی نماز؟

برو بیرون حق نداری بیایی کلاس.»

با ناراحتی به حیاط مدرسه رفتم و کنار پله‌ها نشستم. معلم عربی ما، یک خانم با حجاب چادری بود که بارها او را در نمازخانه دیده بودم. وقتی من را در حیاط دید پرسید:« اینجا چیکار می‌کنی چرا سر کلاس نیستی؟»

ماجرا را برایش تعریف کردم. چیزی نگفت و رفت سر کلاسش.

چند روز بعد سر زنگ عربی، دفترم را در خانه جا گذاشتم و تمرین‌هایم را نتوانستم به معلم تحویل بدهم. خیلی نگران بودم و استرس داشتم. ولی زمانیکه معلم موضوع را فهمید با صدای بلند به طوری که همه‌ی بچه‌ها بشنوند گفت:« خانی دفترشو فراموش کرده بیاره. ولی چون دختر نمازخوانی هست و من بارها تو نمازخانه دیدمش. می‌بخشم و نمره‌ی منفی بهش نمی‌دم. دفعه‌ی بعد تمرین‌هاشو می‌بینم.»

از خوشحالی نمی‌دانستم چه بگویم. همه‌ی ناراحتی رفتار معلم ریاضی را فراموش کردم. 

نمیدانم الان معلم عربی کجا هست و چه کاری انجام می‌دهد. اما فکر می‌کنم اگر رفتار درست ایشان نبود شاید بعد از آن دیگر مقید به خواندن نماز سر وقت نبودم.

حالا که چند روز بیشتر به بازگشایی مدارس نمانده، نمی‌دانم چرا مدام خاطره چند ماه پیش در ذهنم تکرار می‌شود.

خاطره ساعت 9:45دقیقه‌ی روز 9 اسفند، روز تعطیلی مدارس.

من و بچه‌های کلاس پیش دبستانی، بی‌خبر از اتفاقات که افتاده بود و ماجراهایی که قرار بود بیافتد، بازی می‌کردیم و با هم نقاشی می‌کشیدیم. یکی از مادرها در زد. وقتی در را باز کردم گفت:« می‌خواهم پسرم را ببرم.»

نگرانی در چشمانش موج می‌زد. همین که دانش آموز را آماده‌ی رفتن می‌کردم ماجرا را برای تعریف کرد؛ حمله‌ی آمریکا به ایران.

چند دقیقه بیشتر طول نکشید که مادرهای دیگر سر رسیدند.

همه می‌گفتند بیت رهبری را زده‌اند. اما نمی‌دانم چرا مطمئن بودم برای رهبرم اتفاقی نیفتاده.

همه که رفتند از پایگاه بیرون آمدم. در تمام خیابان‌ها ترافیک سنگینی بود. نانوایی‌ها همهمه بود. دلشوره‌ی عجیبی داشتم. مدام به پسرم فکر می‌کردم که در مدرسه بود.

به خانه که رسیدم با دیدن پسرم خیالم راحت شد، اما اتفاقات آن جنگ تلخی بی پایانی داشت. تلخی که بعد از گذشت هفت ماه، هنوز طعمش مثل روز اول در کامم مانده است.

شاید دلهره‌ی این روزها ترس از تکرار آن ماجراها باشد؛ تکرار آوار مدرسه، رفتن اما باز نگشتن از مدرسه.

می‌دانم کاری از دستم بر نمی‌آید، به غیر از دعا کردن، دعا برای آرامش قلب همه‌ی مادران، به مدرسه رفتن و به سلامت برگشتن همه‌ی بچه‌ها به آغوش خانواده.